De citroen komt als eerste naar voren, levendig, bijna zuur. Daarna wordt het ronder met een suikerachtige toets, zoals gekonfijte bloedsinaasappel, en de kenmerkende skunky geur nestelt zich uiteindelijk op de achtergrond, zonder te overheersen. Je sluit de sessie af met een frisse mond, niet plakkerig.

Je opent het zakje en de geraspte sinaasappelschil springt je in het gezicht, intens, bijna cosmetisch zo scherp is het. De skunk komt als tweede laag, zacht, kruidig, nooit scherp. Het is een geur die je onthoudt: je herkent een Orange Bud met je ogen dicht.

De naam is niet voor niets gekozen: de feloranje stampers domineren de toppen zozeer dat je ze eerder ziet dan de groene kleur. Dichte toppen, een compacte structuur die typisch is voor de Skunk-lijn, hars aanwezig zonder te vervallen in opzichtige frosty. Diepgroene kleur aan de onderkant, die mooi contrasteert met de koperkleurige draden. Niet de meest fotogenieke bloem uit de catalogus, maar wel een van de sterkst ruikende in de pot.